Frank Jansen

2020-10-29

Tripreport: Tortour Gravel

Lang niet alles werd dit jaar afgelast, sommige evenementen konden gewoon doorgaan. Zo ook het Tortour Gravel evenement in Zwitserland van een week geleden. Onze nieuwe schrijver Jean-Marie Henckaerts, die al jaren in Zwitserland woont, reed 'm en kwam terug met een prachtig verslag en dito foto's.


Wat vooraf ging

Door de vele afzeggingen van cyclo’s en een rugblessure in het begin van de zomer vond ik mij midden oktober eindelijk terug in vorm maar er ging geen enkele cyclo meer door. 2020 zou dus het jaar zonder cyclo’s worden. Of toch niet ? Op de valreep zag ik de Tortour gravel op het programma staan dankzij CycloWorld en vermits ik in Zwitserland woon was de keuze vlug gemaakt. Ik kon me nog net inschrijven, als allerlaatste denk ik.

Echter..... ik heb geen gravelfiets en er ook nooit op gereden.... Gelukkig vond ik in Genève een winkel die me een fiets voor 3 dagen kon verhuren en een gravelfiets is op zich niet veel anders dan een gewone koersfiets. Het fietsen op paden, keien en over velden is wel anders, eerder zoals een mountainbike. Er waren op dit evenement ook enkele deelnemers met een mountainbike. De beste optie is echter een gravelfiets met 38 mm banden. Ik had slechts 32 mm en dat bleek wat nipt voor wat volgen zou...

Het Tortour gravelevenement vindt over 3 dagen en 3 etappes plaats in Sursee, nabij Luzern in Zwitserland.


Dag 1. De proloog (23.10.2020)

De eerste etappe, of proloog, bestond uit 10 rondjes van 2,3 km in een bos nabij Sursee op vrijdag namiddag om 16:30. Het was een natte vrijdag maar in Sursee had het nog niet zo hard geregend als onderweg van Genève naar Kanton Luzern. Vanaf de start begon het toch te regenen. Alle deelnemers hadden zoals gevraagd door de organisator het mooie Tortour Gravel-wielertruitje aangetrokken en een propere bende fietsers trok op pad richting het bos.


De eerste rondjes gingen goed maar na 3 rondjes begon ik te denken dat ik te snel vertrokken was. Mijn hart bonkte, ik hijgde en er vlamden langs alle kanten fietsers voorbij. Er zat veel jong geweld in het peloton. Het parcours lag er alsmaar modderiger bij, iedereen werd vuiler en vuiler. Op het laatste zag ik bijna niets meer door mijn bril. Na ronde 6 begon ik af te tellen, nog 4, 3, 2, en 1 rondjes. Ik was blij mijn naam te horen als "aangekomen" toen ik het 10de rondje had uitgereden. We zaten allemaal van kop tot teen onder een laag modder. De fietsen waren onherkenbaar. Maar er was een zone om ze af te spoelen met hogedrukreinigers. Dat was hoogstnodig. Na een douche volgde nog een avond eten met pasta in het Focus hotel waar de meeste deelnemers logeerden.

Dag 2. De langste etappe (24.10.2020)

De etappe maakte een lange lus door het Napf-gebied dat tussen Bern en Luzern ligt, en rond het meer van Sempach (Sempachersee). Met de herfstkleuren alom was het decor ronduit prachtig. We hadden geluk want de zon scheen en het was niet eens koud. De start was redelijk vroeg, om 8h ‘s morgens.

Officieel was het parcours 93 km met 3 km geneutraliseerde aanloop, en 1900 hm. Maar ik kwam op 100 km en 2000 hm uit. Ik ben echt diep moeten gaan, vooral mentaal omdat ik niet helemaal klaar was voor dit event. Maar ik weet uit ervaring dat als je blijft trappen, en km per km afmaalt je er uiteindelijk toch komt. En zo ook deze keer. Het parcours was fenomenaal prachtig, moeilijk, en uitdagend. In tegenstelling tot een normaal cycloparcours voor racefietsen, zochten we hier voortdurend bospaden, doorgangen, steegjes en ongelooflijke afdalingen en beklimmingen op. Het was bij momenten indrukwekkend. Bij 22% stijging ben ik moeten afstappen en heb een eind gelopen. Bij een ik-weet-niet-hoeveel % daling ben ik ook moeten afstappen want mijn fiets schoof gewoon naar beneden zelfs met de remmen dicht. Zo steil heb ik nog nooit gezien. Op sommige plekken moesten we ook door velden en weides heen ploeteren zoals echte veldrijders want het lag er nog drassig bij omwille van de regen van de dag tevoren. Nu pas begrijp ik wat voor atleten veldrijders wel zijn en geen wonder dat Matthieu Van Der Poel en Wout Van Aert het zo goed doen in het profpeloton.

Na de aankomst rond 13h was ik moe (eerder doodmoe) en overgelukkig. Na het afspoelen van de fietsen was er catering voorzien voor alle deelnemers en ‘s avonds opnieuw pasta en rijst om extra energie op te doen voor de volgende dag.


Dag 3. De gemakkelijkere etappe (25.10.2020)

De derde etappe startte om 9h en zo verscheen iedereen extra uitgerust aan de start. De zon scheen vanaf het begin en alle wegen en paden lagen er nu min of meer droog bij. We hebben ongelooflijk mooie paden bereden door beboste bergwanden. In tegenstelling tot gisteren heb ik vandaag minder hoogtemeters gemaak dan ik dacht (ik had 1600 verwacht, op papier stond 1300 en ik ben op 1100 uitgekomen). Dus het was minder moeilijk dan verwacht en dat was lekker meegenomen. De benen voelden toch wel wat stram aan na de heroïsche tocht van de dag tevoren.

De laatste kilometers had ik nog wat reserve in de tank en kreeg ik 2 deelnemers in mijn zog. Dat was een fijn gevoel. Bij de aankomst kreeg ik een finishermedaille waar ik best trots op ben. Ik ben blij dat ik toch een cyclo heb kunnen meedoen in 2020, en niet van de minste.


Dit evenement is uiterst goed georganiseerd. De spullen die je krijgt en de bevoorrading zijn van hoge kwaliteit. Het is ook een voordeel dat je bij de inschrijving een pakket kunt nemen met hotel en avondeten inbegrepen. Zo is de logistiek eenvoudig. Ik kijk al uit naar de Tortour Gravel 2021.

Tekst en foto's: Jean-Marie Henckaerts

Fan van CycloWorld!

Word onze Ambassadeur

Kom je hier graag, en denk je een leuke bijdrage te kunnen leveren aan CycloWorld? Wij zijn altijd op zoek naar ambassadeurs die ons willen helpen met aanleveren van content.

Gerelateerde artikelen