11-10-2021 | Michiel Minnaert

Hoe ik totaal onverwacht de Münsterland Giro won

Last minute besloot ik samen met een aantal anderen af te zakken naar Duitsland voor de Sparkassen Münsterland Giro. De op de website gepubliceerde GPX kondigde een parcours aan van 130 km en 1.784 hoogtemeters. Dit moest dus lastiger zijn dan de Schleck Granfondo. Na de verkenning op zaterdag werd het me duidelijk dat ik het eerste cijfer van het aantal hoogtemeters mocht wegdenken.

Zoals de uitslagen van de voorbije jaren duidelijk maakten, is dit eigenlijk een vlakke granfondo, waar doorgaans een grote groep sprint voor de overwinning. De weersvoorspellingen zorgden er echter voor dat ondanks het licht golvende parcours alles mogelijk was. Wanneer we zaterdag onze startnummers ophalen, zien we dat alles piekfijn geregeld is. Helaas moet ik in startblok C starten, waardoor zelfs een top 100 onmogelijk zou zijn. Maar gelukkig is er in startblok A nog een plaatsje voor me vrij, oef.

Wind en regen

Zondag is het dan zover. Er staat een zeer sterke wind, het regent, maar de temperatuur valt gelukkig mee. Om 9h30 stipt vertrekken we vanuit Münster. Het natte wegdek maakt deze pelotonrit direct gevaarlijk. Al na enkele kilometers is er grote valpartij. Zo snel mogelijk naar voren was de boodschap. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk na vrij ver achteraan starten in het eerste vak en wat oponthoud.

Na een dikke 5 kilometer zie ik eindelijk de kop van het peloton. Het is een totaal ander gevoel dan de meeste granfondo's die ik rijd, met vaak veel meer klimwerk. Een stuk zenuwachtiger en het doet me denken aan een echte (club)koers, wat voor mij al even geleden is.


Sterk Duits blok

Het valt ook op dat er veel Duitse ploegen meerijden, die goed bij elkaar blijven en zich met succes voor in het peloton weten te handhaven. Na wat wringen, enkele gevaarlijke manoeuvres en zelfs wat geduw, draaien we na ca. 30 km eindelijk met een gegroepeerd peloton het eerste klimmetje op. 

Het peloton wordt direct gereduceerd tot een groep van een vijftigtal renners. Daarna komen grote wegen (en ook één kleine weg die met een grote laag modder ons toch even een Parijs-Roubaix-gevoel gaf) met open vlaktes en volle zijwind. Dit maakt het direct een stuk lastiger. Na eerst zelf even zinloos voor de eerste groep te hebben gereden, komt er een aanval van enkele jongens van de goed vertegenwoordigde ploegen. Ik besluit direct te reageren en dit blijkt een goede beslissing, want we hebben direct een mooie voorsprong. Mijn Storex Granfondoteam ploegmaat Kristof Houben kan gelukkig nog net zijn wagonnetje aanhaken en weg zijn we.

De ontsnapping houdt stand

Hoeveel voorsprong we hebben wordt nooit echt meegedeeld, maar dankzij de lange brede wegen kunnen we door even om te kijken zien dat we toch minstens meer dan een minuut hebben. We draaien met de vijf koplopers goed rond. Het is voor mij afwachten of ik net iets minder vermoeid ben dan de rest. In het begin van de ontsnapping heb ik buiten op de wat steiler oplopende stukken zeker niet het gevoel de sterkste van de groep te zijn.

Na een zeer snel intermezzo van 50 kilometer met wind in de rug blaast de wind plots vrij hard in het tegen. Het belooft op deze manier een zware finale te worden, zeker ook met de aanhoudende regen die vrijwel de gehele wedstrijd aanwezig is geweest.

Alles of niks

Op ca. 30 km van de finish ligt er nog een laatste helling. Het lukt me toch daar even weg te rijden en ik hoop dat de groep zal stilvallen. De wind tegen maakt me duidelijk dat het nog veel te ver en zinloos is. Even geduld en dan poging nummer 2. Op 10 kilometer van de finish staat er een felle zijwind en neem ik iets harder over waardoor er wat gaten vallen. Niemand pikt aan en zo krijg ik al snel een twintigtal meter. Heel geleidelijk groeit mijn voorsprong, en gelukkig heb ik met ploegmaat Kristof de ideale stoorzender in de achtervolgende groep.

Na nog wat knokken tegen de achtervolgers en de natuurelementen zie ik dat ik al een aardige voorsprong heb, die op de lichtjes oplopende stroken ook groter wordt. Na dik 3 uur rijden kan ik juichen op dezelfde aankomstplaats waar de profs over enkele uren aankomen. Super en zeker onverwacht!


Perfecte organisatie

De organisatie van deze cyclo is dik in orde: verkeersvrije wegen, gevaarlijke punten mooi aangeduid, voldoende seingevers en ondanks het hondenweer ook redelijk wat toeschouwers! Als er één minpunt genoemd mag worden dan is het, zeker bij dit slecht weer, het gebrek aan douches. De reden hiervoor zijn de coronamaatregelen, diezelfde maatregelen zorgden er jammer genoeg ook voor dat er geen podiumceremonie was. Hierdoor viel er na de finish niet zo veel te beleven, snel wat opfrissen en naar huis was dus de boodschap! Laten we hopen dat volgend jaar de restricties op dit vlak minder domineren, en we dan echt kunnen spreken van een perfecte organisatie.

Fan of CycloWorld!

Become our Ambassador

Do you enjoy coming here, and do you think you can make a nice contribution to CycloWorld? We are always looking for ambassadors who want to help us deliver content.

Related posts

Sportive
© Sportful Dolomiti Race
Tripreport
© Radsport.photos