News CWiX 500 Cycling regions Cycling holidays Shop Contact
12-05-2023 | Wouter Fioole

La Lozérienne: een verborgen parel

Dat de ene cyclodag de andere niet is, is wel duidelijk. Zaterdag arriveerde ik veertig minuten voor de start in het zonovergoten stranddorp Sainte-Maire-la-Mer en kon ik op plek 327 aansluiten. Zondag fiets ik veertig minuten voor de start het kerkpleintje van het bijna mystiek nevelige bergdorp Banassac binnen en is het startvak nog leeg. Oké, er doen net geen tweehonderd deelnemers mee aan de langste afstand, de helft van het aantal deelnemers bij de 66 Degrés Sud, maar dan nog. De sfeer is gemoedelijk, iedereen lijkt elkaar te kennen. Niet alleen de organisatie die zo’n beetje uit iedere inwoner van het dorp bestaat, maar ook de deelnemers onderling.


© La Lozérienne

La Lozérienne maakt deel uit van de Cyclo'Tour Rotor die uit totaal zeven evenementen bestaat. Uiteindelijk wordt er hier een eindklassement opgemaakt. La Lozérienne is daarin de tweede wedstrijd en met 155 kilometer in totaal en ruim 2600 hoogtemeters nog vrij pittig. Na een geneutraliseerde start, waar iedereen op zijn gemak achter de auto blijft zitten, elkaar waarschuwt voor obstakels en de wegen uitstekend zijn afgezet, beginnen we al vrij snel aan de eerste van de drie lange klimmen in het parcours.

Het exclusieve CycloWorld fantenue

Wil jij er deze zomer extra gesoigneerd bij rijden? Dan is het CycloWorld-fantenue echt wat voor jou. Met een heel speciaal, exclusief ontwerp van het Italiaanse topmerk Castelli.

   


Aparte beklimmingen

Voor iedereen die – net als ik – het Centraal Massief niet kent, is het even wennen aan de klimmen. De Franse Alpen kenmerken zich vaak door lange, steady klimmen, 8% is 8%. De Pyreneeën daarentegen juist door de onregelmatige klimmen: 8% is 1500 meter aan 12%, stukje dalen, weer een stuk klimmen in de dubbele cijfers, even dalen en zo verder. Het Centraal Massief gaat een beetje meer richting de Pyreneeën, maar dan zonder de echt steile percentages. 8% is het klimmen maximaal, dan een stukje dalen en dan een stuk van weer maximaal 8% klimmen en zo verder. Zo is de eerste klim van de dag eigenlijk maar ongeveer 14 kilometer aan ongeveer 4% gemiddeld. Maar ben je in de Alpen of Pyreneeën boven, dan ga je weer naar beneden. Hier niet, hier blijf je op een soort plateau rijden. Niet zoals in de Vogezen waar de bergen als ballonnen gevormd zijn, waar het dus geleidelijk afvlakt voor het langzaam, maar steeds sneller gaat dalen. Nee, hier rijd je een soort mini-Amstel Gold Race nadat je net de beklimming gedaan hebt. Degenen die alleen een eerste snelle blik op het parcours hebben geworpen en daar drie grotere klimmen zien, komen daarom wat bedrogen uit. In totaal geeft mijn Garmin zestien klimtochten aan, drie langere, maar dus in totaal dertien op de toppen van deze langere klimmen. Steeds maar 1 tot 2 kilometer lang, nooit echt steil, maar iedereen die weleens een lange tocht in Zuid-Limburg maakt, weet dat de Loorberg of Bemelerberg er toch flink in kunnen hakken.


© La Lozérienne

Sociale waaier

In de inmiddels stralende zon moet ik op de eerste klim de eerste twee groepen al snel laten gaan. Ik had gisteren al de 66 Dégres Sud gereden en gebruik dat in mijn hoofd als een excuus waarom mijn benen niet te lang in de drempelzone willen blijven ronddraaien. Ik kan wel goed mijn eigen tempo blijven rijden en dat is dan ook precies wat ik doe. Na 32 kilometer bereik ik het hoogste punt van de route, de col du Trébatut op 1100 meter boven de zeespiegel. Hier staat ook de eerste verzorgingspost van de dag. In de afdaling word ik opgeslokt door de derde grote groep die zich inmiddels heeft gevormd. In het dal is de samenwerking ver te zoeken en rijden we uiteindelijk in een sociale waaier naar de voet van de volgende klim. Daar wordt het tempo weer flink de lucht opgevoerd en de groep flink uit elkaar gereden. Als eerste van de rij eenlingen duik ik de afdaling in, beneden zit iedereen weer vrij snel in mijn wiel, maar begint het spelletje van niet willen rijden meteen weer. Heel erg vind ik dit nu niet en ik ga gewoon mijn eigen tempo rijden. In mijn eentje trek ik zo de Gorges du Tarn door. Haal alle superlatieven over mooie landschappen maar uit het woordenboek, ze passen hier allemaal. Kringelend en krongelend vinden de rivier, de weg en dus ook ik op de fiets een weg tussen de bergwanden door. Beetje op, beetje af, tunneltje hier, rotspartij daar, plots een doorkijkje en weer een dorpje dat op een schilderij niet zou misstaan. Als ik niet alleen had gereden met tegenwind hadden deze 26 kilometer er van mij ook 62 mogen zijn.


© La Lozérienne

Aligot

Vanuit Saint-Enimie is het ruim 7 kilometer de Gorges weer uit klimmen met een gemiddelde van 4,5%. Om bovenop de finale van de Amstel na te bootsen en over 45 kilometer verspreid nog een keer of zes een soort Loorberg op te rijden. Inmiddels in de stortregen kom ik uiteindelijk na de afdaling terug bij het kerkpleintje van het nevelige bergdorp Banassac. Onder partytenten zitten daar de 37 voor mij gefinishte deelnemers van de granfondo en een groter aantal van de kortere route al heerlijk met de dorpsbewoners te eten. Lokale worst en vooral de lokale aardappelpuree met kaas: aligot.


Cyclo’s rijden om jezelf als amateur te meten met anderen is ontzettend gaaf om te doen. Natuurlijk wil je daarbij ook de monumenten rijden als La Marmotte, Les 3 Ballons en de Dolomietenmarathon. Maar in de grote evenementen wint commercie het nogal eens van de kwaliteit, wint prestatiedrang het nog weleens van sportiviteit en wint het massale het van de charme. Voor mij is het rijden van cyclo’s zoals Yevgueni het bezingt in Nooit naar nergens:

’t Is trappen op je adem, ’t Is voedsel voor je ziel, ’t Is rechtstaan en weer doorgaan. Waar je gisteren nog viel. ’t Is schuiven langs het water, ’t Is reizen door de tijd. Ongestoord door later, zelfgezochte eenzaamheid. Het is de berg tegen je benen. Het is je kop tegen je lijf, ’t Is doen zonder te denk'n.’

Voor mij zijn dit soort dagen en evenementen waarom ik zo graag op de fiets stap. Alle grote cyclo’s staan ook op mijn bucketlist, maar dit zijn de pareltjes. Zoek dus vooral eens naar kleinere, minder bekende cyclo’s in de kalender. Misschien een minder stoer verhaal aan de borreltafel met (fiets)vrienden, maar veel beter voedsel voor de ziel kan je niet vinden.

Comments (0)

Create an account, or click here to log in


Only logged-in users can post a comment

   

Did you know that CycloWorld also has an online shop

Check it out.

Discount on event tickets up to 50% and much more.

Related posts