News CWiX 500 Cycling regions Cycling holidays Shop Contact
08-07-2023 | Luc Nouwen

Verslag European Master Games (EMG) Finland

De International Masters Games Association (IMGA) is een non-profitorganisatie, erkend door het Internationaal Olympisch Committee (IOC), die zichzelf presenteert als het bestuursorgaan voor de masters sport. Haar missie is om de sport voor iedereen op basis van het olympisch charter te bevorderen. De IMGA werkt samen met gaststeden om internationale multisportevents te organiseren vanaf de leeftijd van 30 jaar. Zeg maar een soort olympische spelen opgedeeld in leeftijdscategorieën.

Tampere organiseert dit jaar de vijfde EMG van 26 juni tot 9 juli. Er staan 29 sportdisciplines op het programma. De stad ligt ongeveer 175 kilometer ten noorden van Helsinki. Mijn betere wederhelft is Finse, mijn vader van 84 en zijn partner spelen graag golf en ik doe graag mee aan een wielerwedstrijd! Er zijn nauwelijks betere redenen om af te reizen naar het land van de duizend meren: vader van 84 en zoon van 64 op olympische medaillejacht!

Criterium en wegrit

Op het wielermenu staat een mountainbikerit, een criterium en een wegrit. MTB is geen spek voor mijn bek, dus ik heb me ingeschreven voor het criterium en de wegrit op respectievelijk 1 en 2 juli. Op het moment van de inschrijving was niet erg duidelijk wat dat inhield. Ik was enigszins ontdaan toen bij een eerste publicatie bleek dat het criterium voor mijn leeftijdscategorie twintig rondjes van 1,4 kilometer zou inhouden en de wegrit tien rondjes van 3,5 kilometer. Als je medio- en granfondo’s gewend bent, vergt dit een wat andere aanpak.

Het aantal inschrijvingen voor het wielrennen bleek echter eerder beperkt, zodat meerdere leeftijdscategorieën werden samengevoegd en er nog twee wedstrijden per onderdeel overbleven: een voor mannen 30 tot 64 jaar en eentje voor de dames van alle leeftijden en mannen vanaf 65 jaar. Met mijn 64 jaar en drie maanden ben ik waarschijnlijk de oudste in de eerst genoemde categorie. Voor het criterium betekende dit nu dertig rondjes van 1,4 kilometer en voor de wegwedstrijd twintig ronden van 3,5 kilometer. In mijn groep waren er een dertigtal deelnemers voor het criterium en 41 voor de wegwedstrijd; mijn leeftijdscategorie van 60-64 jaar telt respectievelijk vijf en zes deelnemers. Met een Indiër, een Amerikaan, meerdere Finnen en een Belg in deze categorie zijn de werelddelen redelijk vertegenwoordigd! De categorieën gaan samen van start, maar er wordt een rangschikking per categorie opgemaakt.


Het golftoernooi gaat door van 7 tot 9 juli; na mijn wedstrijden kan ik me dus volop wijden aan de ondersteuning van mijn vader en zijn partner, die uitkomen in de 65-pluscategorie. Bij het golfen blijkt dat de oudste categorie te zijn.

Verkenning

Het criterium vond plaats in het stadscentrum dicht bij het atletiekstadium. Het was draaien en keren, zoals een criterium blijkbaar vereist: tweemaal een brug over het water per ronde en meerdere haakse bochten. Zelfs na 40 kilometer kan je je dus lekker te pletter rijden op zo’n parcours. Er was regen voorspeld juist op het tijdstip van de wedstrijd; het werd dus een kwestie van overeind blijven.

Het parcours van de zogenaamde wegwedstrijd was een aangename verrassing: voor de helft naar beneden en voor de helft omhoog. Het eerste stukje omhoog van circa 400 meter aan 8 à 10% kan de benen al onmiddellijk afsnijden. Daarna gaat het uitdagend naar het hoogste punt. Niet over je toeren gaan, leek hier de boodschap. Na tien ronden voel je dit goed en dan zijn er nog tien te gaan.

Verslag van het criterium

Vanaf 8 uur ’s morgens kon je volgens het informatieboekje je rugnummer en tijdsregistratiechip afhalen bij het “race office”. Waar dat dan wel precies was, leek voor de meesten niet zo duidelijk en om 8.00 was de boodschap om over een halfuur nog eens terug te komen. Ik voelde me plots terug in Sicilië... Het weer was dus inderdaad omgeslagen; regenkledij aandoen was de boodschap.

De opwarming vond plaats in een overdekte parking. Het regende pijpenstelen. Op het wegdek zag je hier en daar de oliesporen. Lange leve de schijfremmen; met velgremmen zou ik dit erg naar gevonden hebben. Ook met schijfremmen bleek mijn bochtentechniek als oudste van het pak niet direct opgewassen tegen het jongere geweld. Mijn spiekbriefje met rugnummers van mijn tegenstanders in de leeftijdscategorie 60-64 leerde me dat diegenen die van me wegreden jonger waren. Na enkele ronden had ik twee metgezellen (ook al jonger), waarmee ik de rondjes zo snel mogelijk afmaalde.


Op regelmatige basis dook een nummer voor me op dat ik in het oog moest houden; het betekende dat ik al mijn rechtstreekse tegenstanders minstens een ronde aan de broek kon naaien. Het moet gezegd dat het jongere geweld me ondertussen ook enkele keren voorbijsnelde. Met mijn echtgenote en een bevriend Fins koppel had ik drie fervente supporters. Knallen dus, totdat je diegenen tegenkwam die te snel door een bocht gegaan waren en met gehavende ledematen weer recht kropen. Met enige voorzichtigheid dan maar verder tot de zoete smaak van de overwinning!


Ik was er als enige niet-Fin in geslaagd om een leeftijdscategorie te winnen. Overigens was ons podium mooi internationaal gekleurd met naast me een Fin en een Amerikaan. De man van het bevriende koppel (zelf een voormalig marathonloper) vroeg aan mijn vrouw of ik ergens een trauma of een frustratie opgelopen had, aangezien ik op mijn leeftijd nog meedoe aan dit soort toestanden. Waarschijnlijk heeft hij een punt: de opgekropte woede tegenover de epo-generatie die me jarenlang van de fiets gehouden heeft.


De wegrit

Na een grondige douche van fiets en renner, een lekkere spaghetti en een slechte nachtrust, kon ik me opmaken voor de wegrit. Het uitgetekende parcours in het natuurgebied van Pyynikki was uitdagend. Het zou niet regenen... Dat bleek dus een verkeerde voorspelling te zijn. Onze labrador zou zich bij dit weer hevig verzet hebben om ook maar een stap buiten te zetten. Op het steilere gedeelte van het parcours moesten we links houden om niet in een constant stromend wateroppervlak terecht te komen.

Bij de opwarming doken twee nieuwe gezichten op in mijn leeftijdscategorie. Hun kuiten en dijen deden vermoeden dat een tweede overwinning er niet zo maar inzat. Dat bleek dan ook al snel. De 61-jarige Janne Hämäläinen trok er in de tweede ronde al op uit met een bijna dertig jaar jongere Spanjaard en dubbelde de rest van de deelnemers. Het was indrukwekkend om de twee voorbij te zien vlammen, terwijl ik met dezelfde twee gezellen als de dag ervoor alles uit de kast haalde om toch maar een goed figuur te slaan.

Ongeveer halverwege haalde de tweede Fin die er de dag ervoor niet bij was, me in, Joukko. Hij bleek een ploeggenoot te zijn van een van mijn metgezellen en was zo vriendelijk ons op sleeptouw te nemen. We hadden een gezellige babbel onderweg: we gaan allebei naar het WK in Schotland begin augustus. Na enkele ronden kon ik zijn tempo niet meer aan en waren het nog een dikke 10 kilometer afzien in de regen en de kou, met mijn oude “vriend” krampen die om de hoek kwamen loeren. Tijdens de laatste beklimming had ik prijs en was het een zeer pijnlijke bedoening tot aan de aankomst. Daar was dan toch nog een mooie derde plaats en brons voor me weggelegd.

Het gevecht met de natuurelementen en mezelf leverde een mooie herinnering op en als ik daarmee over mijn trauma en frustratie heen geraak, dan ben ik waarschijnlijk goed bezig... Voor de liefhebbers: volgend jaar zijn er Pan-American Games in Cleveland, Ohio, USA.

Mijn vader gaat me nu nog wat golfles geven!

Comments (0)

Create an account, or click here to log in


Only logged-in users can post a comment

   

Did you know that CycloWorld also has an online shop

Check it out.

Discount on event tickets up to 50% and much more.

Related posts