News CWiX 500 Cycling regions Cycling holidays Contact
21-09-2022 | Luc Nouwen

Verslag UCI WK mediofondo

De dag is eindelijk aangebroken. De WK wegwedstrijd vindt vandaag (18 september) plaats. In april heb ik me kunnen kwalificeren in een niet te sterk bezette wedstrijd in Cyprus. Deelnames in Vosges en Luxemburg toonden aan dat het halen van de kwalificatiegrens (bij de beste 20% eindigen in je leeftijdscategorie) niet zo gemakkelijk is voor de middenmoter die ik ben.

Taai volk

Er loopt veel taai volk rond bij de 60 plussers. Als Australiërs, Japanners, Nieuw-Zeelanders, Amerikanen en Latijns-Amerikanen naar Trento afzakken, dan kan je er gif op nemen dat het geen WK voor doetjes is. Het parcours op zich laat dat trouwens niet toe: 2200 hoogtemeters overwinnen op een afstand van 88 km betekent hard duwen. Het ochtendgewicht is prima, de benen voelen goed aan tijdens de opwarming, het weer is een meevaller. De sleutelbeenbreuk vijf jaar geleden opgelopen in Trento gaan we even verbannen en er zeker niet aan denken tijdens de afdalingen en de haarspeldbochten...

Een kleine 120 starters zijn er in mijn leeftijdscategorie. Veel grijze haren, maar eveneens erg gespierde benen en duidelijk goed getrainde kerels. Na een vrij furieuze start, begint de eerste beklimming van de Monte Bondone: 21 km lang bergop. De enige manier om je niet te vergalopperen, is een tempo zoeken dat je kan aanhouden. Mijn hartslag gaat echter al snel over de 170. Een vuistregel zegt dat je maximum hartslag 220 min je leeftijd is; 157 bij mij dus. Mijn gemiddelde hartslag bleek achteraf 163 en mijn maximum 179. Heel de beklimming rij ik met een hartslag van meer dan 170. Toch is dat niet genoeg om bij de eerste 60 mee te fietsen. Tijdens de laatste kilometers komen er enkele 65 plussers voorbijgereden die drie minuten na me gestart zijn. Ook veel straffe mannen bij die gasten!


Wel bidons, geen bidons

Ik prijs me gelukkig dat ik meedoe aan het onderzoek masters@heart waarbij UZ Leuven mijn hart op alle mogelijke manieren bekeken heeft, dus aangezien de benen verder meewillen, blijf ik ervoor gaan. Ondertussen zit ik in een groepje dat een tempo onderhoudt dat ik net aankan. Na 30 km (op de top van de klim in Viote) staat Co klaar met mijn tweede lading drinkbussen. Ik had gezegd dat ik zou stoppen, maar ik wil het groepje niet laten gaan. Het lukt me om de musette al fietsend aan te pakken, maar ik kan de drinkbussen niet wisselen voor het einde van de toegelaten strook. Musette en volle drinkbussen vliegen naar de kant van de weg; die zie ik niet meer terug en ik heb nu te weinig bescherming tegen krampen...

De afdaling gaat in vliegende vaart. Ik haal een topsnelheid van 82 per uur. Dat kan nog sneller op de mooie afdaling, maar de groep lijkt me op bepaalde momenten eerder voorzichtig en ik heb sinds mijn sleutelbeenbreuk toch ergens een sticker op mijn voorhoofd met “no risk” erop. Op het tussenstuk naar de volgende klim trekt een Franse metgezel goed door: eten, drinken, zijn bord leeg eten. We halen een Mexicaan in en met ons drie (alle 60 plussers) nemen we in de volgende klim van een zestal kilometer een groep met deelnemers uit allerhande leeftijdscategorieën op sleeptouw. Ik voel me goed; ik heb het parcours volledig verkend en weet wat er komt.

Bidon op de vangrail

We komen aan de voet van de laatste klim: nog een zevental kilometer de Monte Bondone omhoog richting Candriai. Op die klim komen we langs Sopramonte waar ik verblijf en waar ik een drinkbus geplaatst heb op een vangrail met de vermelding “no tocare!”. Mijn bidons zijn leeg, dus hopelijk staat ze er nog. De klim begint en daar spelen mijn spieren op. De laatste druppels uit mijn drinkbussen persen; gas terugnemen; de groep laten gaan. Hoe frustrerend kan het zijn. Ik heb dit stuk vier maal op training gedaan; ik wou hier nog eens 7 km alles geven en nu moet ik doseren.

Vanuit de verte ontwaar ik mijn redding. De drinkbus staat er nog. Nu dat ding vastpakken zonder af te stappen. Het lukt! Ik had het kunststukje wel geoefend, maar in een wedstrijd is het toch altijd dat tikkeltje anders. Mijn andere drinkbus heb ik wat eerder naar de bushalte geslingerd in de hoop die ’s avonds terug op te pikken (ze heeft echter een ander thuis gevonden). Na de laving komt het tempo er terug wat in, maar het groepje waar ik inzat zie ik niet meer terug. Twee Duitse jonge dames houden me gezelschap.

Gesloopt aan de finish

De afdaling richting de meet is vrij technisch, maar ik breng het er redelijk goed van af. Een enthousiast publiek slaat op de borden van de laatste honderd meter en applaudisseert. Een fijne ervaring. TrainingPeaks kent me een nieuwe “heart rate threshold” toe van 173. In het select gezelschap eindig ik 66ste van de 116. Voor mijn stille ambitie om bij de eerste 50 te eindigen, ben ik een vijftal minuten te traag. Meer zat er echter niet in. Een hogere hartslag is onwaarschijnlijk en krampen heb ik op de valreep vermeden. Het was een mooie wedstrijd op een mooi parcours met mooie mensen! En de gelato en cappuccino achteraf waren fantastisch!

Fan of CycloWorld!

Become our Ambassador

Do you enjoy coming here, and do you think you can make a nice contribution to CycloWorld? We are always looking for ambassadors who want to help us deliver content.

Related posts